Dr. Haluk Nurbaki

ONK. DR. HALUK NURBAKÄ°
Tâvus Sultan Hindistan’da bir Åžeyhin talebesidir. 25-30 yaÅŸlarında bir hanımefendidir. Åžeyhi Mevlâna’yı çok severmiÅŸ, sohbetleri sırasında Mevlâna’nın yazdığı ÅŸiirleri okurmuÅŸ. Mevlâna’nın ÅŸiirleri, ticarî kervanlarla üç ayda, beÅŸ ayda, altı ayda Hindistan’a ulaşırmış. Selçuklular’ın bir devlet olması ve devletin kendine has bir takım ihtiyaçları bulunması dolayısıyla, Hindistan’la ticârî münasebetleri devamlı surette iÅŸlerdi, onun için sık sık Hindistan’a gidilir gelinirdi.
Tâvus Sultan, o beyitler Hindistan’a geldikçe alır, okur, Hz Mevlâna’ya hayranlığı, sevgisi dürüle dürüle… yumak haline gelirdi… Son kez bir Rubâisi daha geldi ki; müthiÅŸ derecede yakıcıdır.
Ne duruyorum, ne yürüyorum,
Üzengideki ayak gibi…
Ne susuyorum, ne konuÅŸuyorum,
Kitaptaki yazı gibi…
Ne varım, ne yokum,
Gülsuyundaki koku gibi…
Bu Rubâi gelince, Tâvus Sultan gönlünün coÅŸkusuna, gönlünün tazyikine sahip olamadı, Åžeyhi farkına vardı ve:
– Hadi kızım kalk Konya’ya git sen, dedi.
Tâvus Sultan çok zengindi. Konya’ya geldi ve Meram’da bir ev satın aldı. Bir tanburu vardı. Tâvus Sultan, tanburunu kendi başına çalar dururdu… Mevlâna Hazretleri de on günde, bazen yirmi günde bir Meram’a sabah namazına giderdi talebeleriyle… Sabah namazından dönerken, bir tanbur sesi duydu… “Åžems’den bir selâm eriÅŸti… Bu ses, Åžems’in selâmı olmadan çıkmaz… Ben buna bakacağım” dedi… (Talebelerden bazıları oraya bir hanımefendinin geldiÄŸini biliyorlardı, hiç ağızlarını açmadılar.) Mevlâna Hazretleri Tâvus Sultan’ın kapısına geldi, kapıyı çaldı, ve içeri girdi… Baktı ki tanbur çalan bir hanımefendi… Oradaki sohbetleri ve muhabbetleri üçbuçuk gün devam etti…
Bu müdet zarfında talebeleri hiçbirÅŸey söylemeden Efendi Hazretleri tekrar çıkacak diye beklediler. Ama bu bir nev’i Åžems gaybubeti gibi bir ÅŸey olmuÅŸtu. Ä°çerdekinin bir hanımefendi olması nedeniyle yavaÅŸ yavaÅŸ yine o hain dudaklara birtakım dedikodu siluetleri geldi. Ama artık Mevlâna Hazretleri de böyle dedikodu gibi ilkelin de ilkeli olan hadiselerden o kadar uzaktı ki kim ne konuÅŸmuÅŸ, kim ne yapmış, üzerinde bile durmuyordu.
Talebeleri, kapı açılıp da Hz Mevlâna görününce hepsi saf olmuÅŸtu. Mevlâna Hazretleri, talebelerine, “Sizden ummam da belki ileri geri konuÅŸanlar vardır, açın da bakın Tâvus Sultan’a” dedi… Kapıyı açtılar ki, BÄ°R AVUÇ KÜL… “Yandı” dedi Mevlâna Hazretleri, “Bu kadarmış tahammülü…” Üçbuçuk gün onun yanma operasyonuydu…
Bu nedir, ne anlama geliyor, hikmeti nedir?
BU Ä°LÂHÎ AÅžKIN MADDEYE YANSIMASIDIR. Yakma… Maddeyi yakmadır. Biliyorsunuz, Aslı da aÅŸk ateÅŸiyle yanarak ölmüştür. Yani aÅŸk ateÅŸi çok ÅŸiddetli geldiÄŸi zaman resmen yakar, kül eder. Bu samimiyetini gösteriyor. Hiç kimse kendi kendini, beÅŸeri sevgiler, mecâzi sevgilerle, ben Ä°lâhî aÅŸka kıyasla bu sevgiyi duyuyorum diye, aldatmasın. O nefse aittir. Çünkü, Ä°LÂHÎ AÅžKLA KARÅžI KARÅžIYA GELEN KÄ°MSENÄ°N HÂDÄ°SESÄ° MUTLAKA YANGINLA BÄ°TER. Ä°lâhi aÅŸka aitse o birliktelik, onun dışı mecâzi aÅŸk dediÄŸimiz beÅŸeri aÅŸka aittir. Ama bir mü’minin, bir mü’mine sevgisi fazla olabilir, bunlar mahzurlu ÅŸeyler deÄŸildir. Åžeriatların emrettiÄŸi güzel ÅŸeylerdir. OYLE KENDÄ° KENDÄ°LERÄ°NE AÅžKLARINI YÜCELTENLER TÂVUS SULTAN’IN KÜLÜNÜ UNUTMAMALIDIRLAR…