Dr. Haluk Nurbaki

DR. HALUK NURBAKÄ°
Evet, şimdi ezelin billur sinesinde alev alev yanan, nur nur parlayan ve idraklerin her noktasında soluyan bir beste vardı:
– ELESTÜ BÄ°RABBÄ°KÜM (Ben sizin Rabbiniz deÄŸil miyim?)
Bütün varlıklar enfüslerinden ve âfaklarından onları saran bu müthiÅŸ ilâhi sevda bestesi ile sarsılıyordu. Ve herÅŸey sanki sonsuz bir hazzın doyulmaz ateÅŸinde kavruluyor ve eriyordu.
Sonra bu haz, müthiÅŸ bir haÅŸyete döndü.
Ve sonra varlıkların, boyutların, ruhların sonsuz sahillerinde mecaller tükeniverdi. Dayanılmaz güzelliklerin mekânları zerre zerre alevlenmiÅŸ gibi bu muhteÅŸem naÄŸmenin sırrında eridi.
Bu müthiÅŸ emir öylesine kudretliydi ki, sanki her varlığın içinde yeni bir an yaratıyor, SONRA DA SUSAN HER NOKTAYI MEKÂNDAN SÄ°LÄ°YORDU. Varlıkların özünde ışıklar tek tek sönüyor, sonsuz yokluklara dönüyordu.
Düşüncelere mecâl veren idraklerin özünde bile yalnız bu ilâhi sevde emri çınlıyordu:
– ELESTÜ BÄ°RABBÄ°KÜM (Ben sizin Rabbiniz deÄŸil miyim?)
O ana kadar yalnız seyredilen ve yaÅŸanan güzellikler, sanki ÅŸimdi HAY Sırrı ile canlanmış, dile gelmiÅŸ, bu ilâhi emir ÅŸeklinde yansımıştı. Düşünce ve idrâkin mekânlarında her varlık, ilâhi san’atın binbir parlayışını görüyor, seziyor, yaşıyor; fakat o ilâhi emrin dalgalarına dayanmaya mecâl bulamıyordu…
Çünkü tüm varlıklar idrak mekânlarında bu sedâdan baÅŸka dayanacak, tutunacak mecâl bulup, cevap verecek bir nokta bulamıyordu. Her varlığın özünde, bir çıkış imkânı, esrarlı bir kurtuluÅŸ umudu titreÅŸiyor; FAKAT KÄ°MSE BU MEÇHÄ°L NOKTAYI BULAMIYORDU.
Evren tümüyle bu emrin ihtiÅŸamı ile dopdoluydu. Ruhlar bile sığınıp soluyacak bu meçhul noktayı sezememiÅŸti.
Ve sonra tüm varlıklar mecalsız kül yığınları gibi solmaya baÅŸladı. Boyutlar cüceleÅŸti, sonra yavaÅŸ yavaÅŸ dürülmeye baÅŸladı. Mekânlar birbirinden hayal gibi uzaklaşıyordu. Yalnız gönüllerin en uzak noktalarında BÄ°R NÄ°YAZ TÄ°TREŞİYORDU. Evet, belki de belli belirsiz bu niyaz dışında herÅŸey soluyor, tükenip bitiyordu.
Bu paniÄŸin nedeni, varlıkların kendi mekânlarında tutunacak bir nokta aramaları idi. SANKÄ° BU Ä°LÂHÄ° EMRE CEVAP VEREBÄ°LMEK Ä°ÇÄ°N HER EÅžYA NEFS PERDESÄ°NDE BÄ°R MECALE SIÄžINMAK ÇABASINA DÜÅžMÜÅžTÜ. Bu ise gerçekte bir BENLÄ°K ÇIKMAZI idi. Halbuki evren, enfüs ve âfakı ile mekânın her noktasında ilâhi güzellik ve kudretle dolu idi. Ve BENLÄ°K bu andan itibaren KENDÄ°NE AYRI BÄ°R MEKÂN ARAMAK, KÄ°MLÄ°K ARAMAK GAFLETÄ°NÄ° TEMSÄ°L EDÄ°P DURUYOR…
Ezelin solgun çehresinde birdenbire bir mûcize doÄŸdu. Sonsuz mekânlarda yeni bir aÅŸk naÄŸmesi raksetti. Yepyeni bir güzelliÄŸin hayat veren câzibesi tutuÅŸuverdi.
– BELî (evet) RABBÄ°MÄ°ZSÄ°N.
Bu SIR, Fahr-i Kâinat Efendimiz’in kalbinden coÅŸup gelivermiÅŸti.
Bu hamd seli, evreni yeniden taptaze bir hazza boÄŸdu. Sanki sonsuz güzelliklerin kapanmaya yüz tutan goncası yeniden açılıverdi.
KÄ°MDÄ° EZELÄ°N SÄ°NESÄ°NDE BU SEDÂ NAKÅžI, KÄ°MDÄ° BU GÜZELLER GÜZELÄ°?
KÄ°MDÄ° EVRENLERÄ° TÜKENMÄ°ÅžLÄ°KTEN KURTARAN BU HAMD SELÄ°NÄ°N SIRRI?
Hamd ihtiÅŸamı içinde kulluÄŸun en muhteÅŸem noktasında evreni saran bu niyaz, perde perde gönüllerde titreÅŸen umutları alevledi. Ona en yakın olanlardan, (suya atılan taÅŸdan doÄŸan halkalar gibi) halka halka (BELÎ) niyazları yükseldi. Ruhlar, tek tek yeni doÄŸan yıldızlar gibi bu ışıklardan mecâl bulup parladılar. Ve evren Fahr-i Kâinat gönlünde bir gonca gibi açılıverdi.
Fahr-i Kâinat Efendimizin âlemlere mecal veren (Belî) hamdine en yakından katılanlar, mânâ âleminin kendine has pırıl pırıl yıldızlarıdır. Bu ruhlar zaman düzlemine ışınlanırken, Efendimizin mutluluk çağına hususi surette monte edilmiÅŸtir. Ä°kinci bölümde dünya hayatlarını izleyeceÄŸimiz bu islam yüceleri, Elestte Efendimize yakınlık derecesi açısından muhteÅŸem raks halkalarını temsil etmektedir. Ä°ç içe iki dalga halinde nakÅŸolan bu yüceleri iki ayrı fazda görürüz.
Elestte, Efendimize en yakın niyazların temsilcilerinde, birinci halkada Efendimize sıhriyet yakınlığı olanları görüyoruz.
Bu ilk halkanın merkezinden dışa doÄŸru dizisi Hz HATÄ°CE ve Hz FÂTIMA annemizden baÅŸlar. Efendimiz bu diziyi bize tanıtmak için “ÂLÄ°ÂB” formülünü vermiÅŸtir. Yani bu iki annemize ilâveten Hz ALÄ°, Hz HÜSEYÄ°N, Hz HASAN, ve Hz MUHSÄ°N… Bu dalganın raks devamı Ehl-i Beyt’le devam eder. Efendimize yakın hamd niyazlarının bir baÅŸka halkası ise ilk müslümanları temsil etmektedir. Bu halkada Hz ZEYD, Hz EBU BEKÄ°R, Hz ÖMER, Hz ÅžEYMA, Hz BÄ°LÂL, Hz RUKAYE, Hz. CAFERÄ° TAYYAR, Hz AMMAR, Hz.OSMAN, Hz ÂÄ°ÅžE, Hz SÜMEYYE, Hz NESÄ°BE, Hz VEYSEL KARANÄ°, Hz SAAD ve Hz DIHYE de vardır.
Ve bu halkalar içiçe devam ederek baÅŸta Efendimizin muhterem Anne ve Babaları Hz AMÄ°NE, Hz ABDULLAH olmak üzere diÄŸer ashab-ı güzini temsil eder. Sonraki halkalar âşıkları, velîleri, Peygamberleri sıralar. Mü’minler de net olarak bu halkaların daha sonraki rakslarında mevcuttur.
Ve tüm varlıklar kulluğun sonsuz zevkine erdi.
Mekânlar, renk renk ilâhi güzelliÄŸin sırrında yeni aÅŸk ÅŸarkıları besteledi.
Galaksiler, atomlar bu hamdin coÅŸkusu ile semâ ederek kader perdelerinden iniverdiler. Atomların özünde sonsuza dek ALLAH’ı zikreden, birbirinden güzel ÅŸarkılar doÄŸdu. Sonsuz ışık dünyalarında tükenmeyen ışık ÅŸölenleri baÅŸladı.
Ve Cennet perde perde bir gelin gibi ilâhi güzellikleri sonsuz boyutlarda sergileyiverdi.
Åžimdi ezelde yepyeni bir can, binbir pırıltı raksediyordu. VE ONLARIN MERKEZÄ°NDE, EFENDÄ°MÄ°ZÄ°N GÖNLÜNDE HAMD NÄ°YAZI COÅžUYORDU… SÜRESÄ°Z….
MUHAMMED’Ä°N (sav) HAMDÄ°NDEN TÜM EVRENLERE IÅžIK IÅžIK ZÄ°KÄ°RLER YAYILDI. Melekler, sonsuz hazların coÅŸkusunu yine mekânların ötesine, yeni âlemlerin sınırsız ufuklarına yaydılar.
ALLAH, bu büyük bayram gününde EFENDÄ°MÄ°ZE EVRENÄ°N EN BÜYÜK Ä°LTÄ°FATINI YAPTI:
– LEVLÂKE LEVLÂK, LEMMÂ HALAKTÜ’L-EFLÂK
(Sen olmasaydın, sen olmasaydın âlemleri yaratmazdım).
Ä°ÅŸte birinci bölüme temel olan “BEN ALLAH Ä°KEN, MELEKLERÄ°MLE BERABER PEYGAMBERÄ°ME SALÂT-U SELÂM EDERÄ°M. EY Ä°NSANLAR, SÄ°Z DE SALÂT-U SELÂM GETÄ°RÄ°N, ONA Ä°LETEYÄ°M” (Enbiya Sûresi, âyet 107)
Âyet-i Kerimenin meleklere yönelen hikmeti, hamd niyazının melekler tarafından sonsuza dek âlemlere yansıtılmasını anlatmaktadır.
Şüphesiz ki ALLAH, bu yeni doÄŸan ezel sırrı içinde hilkatlere ve sonsuz güzelliklere ilâhi damgasını basarken, SIRR-I MUHAMMEDÎ’nin hamd niyazını her noktada sergilemiÅŸtir. Âyetin son cümlesi ise, inananların (Belî) niyazında hayat sırrı taşıyan baÄŸlılıklarını hatırlatmaktadır.
Salâvat-ı Åžerife okuyarak, bütün inananlar, ELEST MECLÄ°SÄ°NÄ°N anlaşılması güç hikmetlerini, kaybolmuÅŸ hâfıza bandının ötesinden; gönül penceresinden seyredebilir. Yoksa, insanın kendi başına inandığını sanması, ALLAH’IN sonsuz hikmetlerini kavradım gafletine düşmesi; ELESTTEKÄ° paniÄŸin bir parçasıdır. Bu yüzden îman ancak gönüllerde yaÅŸayan bir hikmettir. Elestte Efendimizin göniünde doÄŸan hamd niyazı ancak gönüllere can veren hikmettir. Nefsin perdesinde yaÅŸayanlarsa, Elestteki gafletlerini tekrar ederek, benlik çıkmazında bocalamaya mahkûmdur. Mânâ ilimlerinin bile en zor bölümü olan ELEST MECLÄ°SÄ° konusunu aktarmaya çalışmamızın nedeni, yaradılışın bu temel sırrına yaklaÅŸmak içindir.
Bu tarzda gerçeÄŸe yaklaÅŸmadan, Yüce Yaradanımızı, Kur’an’ı anlayıp iman etmek mümkün deÄŸildir.
____________________________________
Gönül Penceresinden Fahr-i Kâinat Efendimiz kitabından alınmıştır. www.damlayayinevi.com.tr